De naakte realiteit is dat deze schilder dag in dag uit hartstochtelijk en meest in eenzaamheid ploetert aan zijn figuratieve werken.

Hoewel de gekozen thema's hier en daar wel eens willen knipogen is zijn werk vooral een naarstige poging schijnbaar alledaagse onderwerpen naar een hoger plan te verheffen. Liefde en compassie is een steeds terugkerende constante in zijn schilderwerk. De verbondenheid van de mens met zijn natuurlijke omgeving is immer aanwezig. Het nog redelijk ongerepte landschap uit zijn vroegste jeugd met zijn afwisselende besloten coulissen dan weer wijdse uitgestrektheid vormt een dromerig perspectief in zijn werken. Het onbekommerd uitbundige palet verraadt een vrolijk rooms verleden met een licht naïeve toets.

Altijd aanwezig is een muzikaliteit: voor wie horen wil is het geklater en gekwinkeleer nooit ver weg. Niet voor niets spelen vogels van gevarieerd pluimage naast meer grondgebonden schepsels een belangrijke rol. In zijn composities neemt men vaak slingerende zwierige bewegingen waar; de voorkomende figuren zijn meest vrouwelijk van aard: in zijn optiek de ideale beelden van soepel samenspel van elliptische lijnen. Een glimlach, een versregel of een optisch detail is al voldoende om een artistiek proces in werking te zetten. En dan begint het vijlen, wringen en krabben tot een verhaal ontstaat.

Arnold van der Pas (Veghel,1948) was het grootste gedeelte van zijn leven werkzaam als tekstschrijver en tekenaar. Vrij schilderen doet hij sinds 1984.

" Een glimlach, een versregel of een optischdetail"